<$BlogRSDUrl$>

zaterdag 8 mei 2010

Giro d'Italia 

Na het spektakel van de Vuelta vorig jaar in Assen, op dat prachtige circuit, was nu Amsterdam aan de beurt. Amsterdam kleurde roze. De Giro d'Italia was op bezoek.

Het mooie aan wielrennen is dat iedereen en alles zo benaderbaar is. Een lintje voor de bus gespannen en als wielrenner wordt je aangegaapt door minstens dertig man, die ook nog foto's van je staan te nemen, te filmen en om handtekeningen staan te zeuren.

Het verschil per team. Saxobank, superstrak georganiseerd, alles stond netjes klaar en geordend, en bijvoorbeeld Lampre, waar alles door elkaar liep, de mecaniecers stonden te roken naast de inrijdende renners.

Liquigas, de ploeg die ik tijdens de Vuelta door een regenbui heel lang heb kunnen bekijken, benutte zelfs het straatmeubilair voor het peperdure materiaal. Grappig was ook dat ik bij Liquigas veel bekende koppen zag onder het ondersteunend personeel. Typisch Italiaanse verzorgers, mecaniecers en allerlei andere mensen die op een of andere manier daar ook bij horen.

De start was op het Museumplein met het prachtig in de steigers staande Rijksmuseum, met een opmerkelijk groot portret van Koningin Beatrix. Hare Majesteit die zo over alles kijkt en ziet dat alles goed is. Opmerkelijk plaatje.

Het laatste gedeelte van het parcours liep toch wel door het zeer sjieke gedeelte van Amsterdam, Oud-Zuid. Zeer veel hippe scooters, Uggs en rose delen met de hele buurt. Daarbij staken de twee parasols van het Hilton hotel wel heel treurig af.
De finish lag bij het Olympisch Stadion en in het Olympisch Stadion stonden grote schermen waarop de koers was te volgen, maar helaas had de organisatie ook bedacht dat het leuk is om wannabe Italiaanse B-artiesten in te schakelen en die overal doorheen zongen. Uiteindelijk achter de finish bij een persstand de laatste renners bekeken.

Wat was verder opvallend, maar liefst drie (!) Olympisch kampioenen tegen gekomen (anders dan de wielrenners). Bob de Jong, die natuurlijk een kleine Italiaanse connectie heeft. Bovendien vertelde hij een kleine scoop, hij wil volgend jaar het WK in Inzell gaan rijden. En verder gaan met de ski-cross.

Joop Alberda, natuurlijk de coach van de "lange mannen", de volleyballers van Atlanta. Hij was verbaasd dat ik een handtekening van hem wilde, want hij had totaal geen verstand van wielrennen. "Wat wil je weten?", vroeg ik hem nog.

En bij de finish kwam ik nog Nicolien Sauerbreij tegen. Ze had wat haast, maar wilde graag even tekenen en was onder de indruk dat ik ook nog de handtekening van Joop Alberdag had. Was ook erg aardig.

Zelfs Mart Smeet was erg aardig. Voor de eerste keer dat ik geen boek van Mart Smeets bij mij had en dan kom ik hem tegen. Denk dat de Mets trui, bedankt Gus!, de doorslag gaf, want hij schijnt de Yankees te haten. Signeerde mijn boekje over de Giro, "Groeten Mart Smeets", en ook nog even een foto.

Maar de actie van de dag is toch van Thomas Voeckler. Hij was duidelijk diep in het rood aan het inrijden, het zweet liep in stralen langs zijn lichaam. Toen hij mij zag staan met mijn Giro boekje, maakte hij even een gebaar dat hij die toch wel even wilde tekenen. En dat ik zelfs even onder het lintje door mocht. Mijn merci was ook zeer gemeend. Bovendien was naast hem een Japanse (!) renner aan het warmrijden, die ik ook maar om een handtekening heb gevraagd en een prachtig Japans karakter kreeg (drie penstreepjes). Zijn naam: Yukiya Arashiro. Tegen hem zei ik grazi, wat toch meer een poging tot Italiaans was.

Tot slot: Wat Russische fietsenhumor:

This page is powered by Blogger. Isn't yours?