<$BlogRSDUrl$>

vrijdag 26 oktober 2007

Filmdebuut (beetje 18+ en NSFW) 

Ondanks de vreugde over het feit dat mijn log het weer doet, bleef het de afgelopen week wat stil. Veel werken, veel klussen bij Douwe en Lot, geen hockey en dus geen verhalen. Maar afgelopen woensdag heb ik dan eindelijk mijn speelfilmdebuut gemaakt. Een Nederlandse film van de NPS, dus kwaliteit, met de titel Het zusje van Katia. Na mijn laatste optreden in de Bob-commercial, nu dus een echte speelfilm.
De scene speelde zich af in een striptent/sexclub. Er moest verzameld worden op de Feestboot Neeltje, die ergens aan de Amstel lag. Eerst verzamelen, met een goede catering natuurlijk (een figurant kwam binnen en heeft de hele tijd zitten eten), keuring door de kleedster, mijn pak van de bruiloft van de eeuw was natuurlijk goed, en het onvermijdelijke wachten mochten we dan naar de “club”. Wat een foute tent was dat. In het dagelijks bestaan is de You II (spreek uit You Two) een mixed gaybar, wat je je daar ook bij voor moet stellen. Rood pluche op de vloer, aan de muren, veel spiegels en nog meer discobollen. Natuurlijk een paaldanseres en twee topless-danseressen. Die waren ingehuurd bij het bedrijf van Neerlands trots in wanhopige dagen, Monique Sluyter (18+ & NSFW), die ook nog even op de set kwam kijken (toen de regiseusse besloot dat de paaldanseres helemaal naakt moest, werd er eerst nog onderhandeld tussen danseres, Monique Sluyter en de regiseusse, maar daar werd ook een overeenkomst gesloten.
Om een lang verhaal kort te maken. De opnamen waren op tijd klaar, de catering was prima, de andere figuranten waren aardig, en eigenlijk was het een hele treurige scene, waarin een meisje van 13 haar oudere zus uit een stripclub komt halen. Verder bleek ik de produktieleidster te kennen, kreeg iedereen van de paaldanseres een aansteker met haar website (18+ & NSFW) erop en kon iedereen thuis trots vertellen dat hij legaal in een striptent/sexclub was geweest en er nog geld voor had gekregen ook. De film komt medio 2008 uit, maar zal dat nog wel laten weten. Por dios, wat een foute tent!
Nu lag deze tent om de hoek bij Hotel L’Europe. Dus was het een mooi moment om Atteveld te bezoeken. Die werkt daar en ik was toch in pak, dus ik zou niet zo uit de toon vallen. Bovendien was ik ook met Atteveld naar Amsterdam gereist, dus had al afgesproken even langs te komen. Een zeer sjiek hotel, maar iedereen was erg vriendelijk. Ik was nog geen twee minuten binnen, of verschillende mensen van het personeel gingen al aan Atteveld vragen of ik soms de broer van John was, een andere collega. Twee minuten later stond John naast mij, onder toch al redelijk grote hilariteit van al het personeel (het was heel rustig, dus het was mogelijk om even te praten met de verschillende mensen), en hij bleek inderdaad aardig op mij te lijken, of ik op hem. Op verzoek heb ik nog even zijn bril opgezet en toen was het hek van de dam (mooie woordgrap). Binnen vijf minuten stond ik bij al het personeel bekend als de broer van John. Om dat ik net “grof” geld had verdiend met “acteren” bleef ik eten, gewoon een simpele daghap (plat du jour). “De broer van John blijft eten!”, klonk het.
Atteveld probeerde mij nog te koppelen aan een multi-miljardaire weduwe, maar dat was geen succes. Toen ik het schitterende Hotel L’Europe verliet, toch John even een hand gegeven en bedacht dat het toch weer een mooie dag was geweest. En dat het toch wel een heel lang verhaal is geworden.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?