<$BlogRSDUrl$>

zondag 25 juli 2004

Nijmeegse Vierdaagse (Epiloog) 



Nu de rust weer een beetje is teruggekeerd en ook de langzaam het gevoel in benen en armen weer normaal aan het worden is, toch nog maar de nababbel.
De Vierdaagse is werkelijk een enorm evenement, met enorm veel deelnemers. Een heel aparte sfeer, heel relaxed en 's ochtends tijdens de start stonden de feestgangers de wandelaars weer toe te juichen. Mensen zitten al vanaf heel vroeg in hun tuin zitten, kinderen die langs de hele route staan met koekjes, snoepjes en andere hapjes. Iedereen die Goeiemorguh roept. Kraampjes overal, vooral toen het mooier weer werd. En vooral op het eind van elke dag, als de klok de twaalf heeft gepasseerd. De tweede dag langs de kroegen van Nijmegen, de derde dag vanaf de Zevenheuvelenweg, en natuurlijk de kilometerslange Via Gladiola waar de mensen echt acht, negen rijen dik stonden. En dat was het meest aparte van allemaal. Al die voor ons totaal onbekende mensen die je staan aan te moedigen alsof je de Alpe d'Huez aan het opfietsen bent, van Armstrong bent weggefietst en het geel kan pakken.
De gastvrijheid van de mensen langs de weg. We sprongen zomaar in een tuin om op een muurtje te gaan zitten en de eigenaar van de tuin kwam meteen naar ons toe. 'Willen jullie koud water?' Later bood hij nog komkommer aan, soep en brood. Aan een paar wildvreemden. Even water bijvullen, dat kon overal. Hele waterwerken waren er in tuinen gebouwd om de wandelaars van vocht te kunnen voorzien. Ik ben zelfs nog ergens naar de WC geweest om Nelson Mandela op de trein te zetten. Heel apart allemaal.
Maar most of all was het toch afzien. De regen op de eerste dag, de warmte op de dagen erna. Tien uur lopen per dag, al wisten we de eerste drie dagen onder de tien te blijven. Het afzien, zoals gelezen in briljante boeken als van Santander naar Santander en Parijs is nog ver  kwam mij erg bekend voor. Mijn zwakke punten lagen vooral tussen uur drie en uur zes. De zwarte sneeuw is gezien en zeker niet door mij alleen. Flauwgevallen Bobbettes, strompelenden mensen, we hebben ze allemaal gezien. Maar we hebben hem uitgelopen!
Daarom nu de dank voor de volgende mensen:
Arjan, Gus en Tristan, de wandelvereniging, zonder hun was het nooit gelukt.
De Familie van Bolhuis, Westerduin en alle aanverwanten van die families, die langs de lijn stonden en ons aanmoedigden.
Petra, voor haar mentale steun, ook tijdens de trainingen het afgelopen halfjaar en niet te vergeten de tip voor de waterzak bij de Kruidvat. Die heeft zijn geld wel opgebracht.
De oude thefreeze, die zijn complete archief aan fietstochten aan ons leende om te kunnen trainen op lange afstanden.
Conferentie-oord de Poort, voor de gastvrijheid, de vriendelijkheid en het lekkere eten.
Douwe, voor het mogen lenen van de fietsendrager.
Maikel, voor het ontwerpen van het logo van de wandelvereniging en het lenen van je tent.
Myrthe, voor haar levensvreugd, en de wil om al zo snel op deze wereld te komen, en dat dan ook deed.
Jiri en Asha, het is altijd leuk om even bekenden te zien op een voor jou onbekende plek.
Alle mensen die belden, berichtjes stuurden of op een andere manier ons steunden tijdens onze tocht.
The Coca-Cola Company voor het produceren van Aquarius.
Iedereen die ik vergeten ben.
En ondanks dit nu een beetje een positief stukje is, tot slot. Het was werkelijk een unieke ervaring, maar NOOIT MEER!
Oh ja, we hebben werkelijk geen enkele Sultana gegeten!

This page is powered by Blogger. Isn't yours?